وبلاگ

می‌خوانم‌شان

 

 

 

< >

 

نوشته‌های پیشین

تکیده از هوس ابر | چهارشنبه ۲۷/۱۰/۹۶

یکی را از ملوک عجم | پنج‌شنبه ۲۳/۰۹/۹۶

تب نوشت | چهارشنبه ۲۲/۰۹/۹۶

کین خمار، خام است | یکشنبه ۲۸/۰۸/۹۶

ترانه‌های کودکی‌هایم | سه‌شنبه ۰۹/۰۸/۹۶

نکته وارده | شنبه ۱۷/۰۴/۹۶

ما لعبتکانیم و فلک لعبت‌باز | سه‌شنبه ۲۲/۰۱/۹۶

سالی خوش‌مزه باشد برای‌تان :) | جمعه ۰۴/۰۱/۹۶

تا چه بازی رخ نماید | دوشنبه ۰۱/۰۹/۹۵

سر ارادت ما و آستان حضرت دوست | دوشنبه ۱۳/۰۲/۹۵

آن لحظه‌ی آغوش | سه‌شنبه ۲۳/۱۰/۹۳

در زندگی زخم‌هایی هست... | دوشنبه ۲۴/۰۶/۹۳

خوشا مراتب خوابی که به ز بیداری‌ست... | سه‌شنبه ۲۳/۰۲/۹۳

زندگی فرآیندی است سیفون لازم | یکشنبه ۱۰/۰۶/۹۲

رای دادن به‌تر است | پنج‌شنبه ۲۳/۰۳/۹۲

و عید یعنی همیشه‌ی همین حالا | جمعه ۰۹/۰۱/۹۲

کاغذگری طهران | دوشنبه ۲۳/۱۱/۹۱

... | سه‌شنبه ۲۶/۱۰/۹۱

کوفتی به نام سی.اس.آر | جمعه ۰۸/۱۰/۹۱

صحنه را دیدم... | سه‌شنبه ۳۰/۰۸/۹۱

می‌دانم ... می‌دانم ... می‌دانم | دوشنبه ۱۵/۰۸/۹۱

از نو | سه‌شنبه ۰۹/۰۸/۹۱

صحت خواب اخوی | یکشنبه ۳۰/۰۷/۹۱

سودوکو تایم | جمعه ۳۱/۰۶/۹۱

تهِ تاریکِ ذهن | یکشنبه ۱۵/۰۵/۹۱

چهارگانه‌ی خیال‌انگیز | سه‌شنبه ۰۳/۰۵/۹۱

کاغذ درست کنون | شنبه ۳۱/۰۴/۹۱

گم‌شده‌ای دارم... | یکشنبه ۲۵/۰۴/۹۱

آیه‌ی نحص | سه‌شنبه ۰۶/۰۴/۹۱

دور همی بچه‌های مدرسه | جمعه ۲۶/۰۳/۹۱

و گر تو زهر دهی، به که دیگری تریاک... | جمعه ۰۵/۰۳/۹۱

نیش‌زنون | چهارشنبه ۲۰/۰۲/۹۱

به غایت بی‌ربط | شنبه ۰۲/۰۲/۹۱

سرور بیسکوییت‌های دو عالم | چهارشنبه ۳۰/۰۱/۹۱

سالی باشد، بی‌لامپ کم‌مصرف :) | پنج‌شنبه ۰۳/۰۱/۹۱

ترقه، سوت و فشفشه | چهارشنبه ۲۴/۱۲/۹۰

هر دو سیمین‌اند | جمعه ۱۹/۱۲/۹۰

دوستت دارم ای نان سنگک | شنبه ۰۶/۱۲/۹۰

کِرم ریختن حال آدم را خوب می‌کند :) | پنج‌شنبه ۲۷/۱۱/۹۰

بهرام داوری | دوشنبه ۲۴/۱۱/۹۰

در وجه شبکه‌ی جهانی اینترنت | سه‌شنبه ۱۸/۱۱/۹۰

به خدا ماه مقصر است... | جمعه ۱۴/۱۱/۹۰

عمل‌کرد تحریم | دوشنبه ۰۳/۱۱/۹۰

نوستالژی مدرسه | یکشنبه ۱۸/۱۰/۹۰

آن فلان زا | یکشنبه ۰۴/۱۰/۹۰

حماسه‌ای شِکرخوابی | شنبه ۱۲/۰۹/۹۰

یا چیزی شبیه به این | شنبه ۲۸/۰۸/۹۰

به ریش مردم می‌خندند... | شنبه ۲۱/۰۸/۹۰

اندر حکایت ماشین آمریکایی ـ دوم | یکشنبه ۱۵/۰۸/۹۰

اندر حکایت ماشین آمریکایی ـ یکم | دوشنبه ۰۹/۰۸/۹۰

آرشیو کامل


«از بین رفتنِ ناامیدی، خیلی وقت‌ها منجر می‌شود به قدم گذاشتن در راه‌های جنون آمیز.»


و به نظرم از بین رفتن امید نیز همین است.


از کتاب «گیرنده شناخته نشد»

نویسنده «کاترین کرسمن تیلور»

ترجمه «بهمن دارالشفایی»

نشر «ماهی»








درست است که خیر سرمان، سن و سالی از ما گذشته؛ ولی خوب دیگر! یک جاهایی، یک کارهایی را آدم باید بگذارد کنار برای بچگی‌های درون‌ش که به تجربه، قاعده نمی‌پذیرد و سن و سال برنمی‌دارد.

همین سرخوشی‌های کوچک زندگی، دل‌مان را خوش می‌دارد و این زمزمه را آهسته نجوا می‌کند که زنده‌ایم هنوز مثلا...

هم‌راستای همان سرخوشیِ پیشین، اواخر سالِ پیش نشستیم و رباعیات خیام را تایپ کردیم به مدد دوستان و حاصل‌ش شد یک کتاب دست‌سازِ دیگر؛ رباعیات خیام دست‌دوز.

هر کدام‌شان را که می‌سازیم و می‌دوزیم عین بچه‌های آدم دوست‌داشتنی‌اند، تک تک‌شان به گونه‌ای.

وقتی می‌بینیم‌شان، دل‌مان غنج می‌زند و قربان صدقه‌شان می‌رویم، تفالی می‌زنیم و دماغی تازه می‌کنیم.

القصه؛ گفتیم عکس این یکی بچه‌مان را هم بگذاریم و با دوستان شریک شویم این حس شادمانه و کودکانه را.

سپاس‌گزارم از همه‌ی عزیزانی که یاریم کردند :)


پ.ن. لطفا بروید و باقی کارهای ما را ببینید روی سایت دست‌ساخته‌های سیرا







بهشت من...

جکوزی‌هایش مالامال از باقلاقاتوق با مرغانه

و جوی‌هایش نیز

حوری‌هایش

برنج شفته طوری

ماست پرچرب طوری

مادرم

نشسته زیر آرامش درختی سالاد شیرازی ده

و هرزگی‌های پسرش را لبخند می‌فرستد

خدایا

مرا بباقلاقاتوقان




پ.ن. این‌ها را ماه‌ها پیش نوشته بودم و گذاشته بودم روی صفحه‌ی اینستاگرامم

در همین تعطیلات بارها و بارها این حماسه‌ها تکرار شد

دیدم که به‌تر از همینی که نوشته بودم نمی‌توانم بنویسم

سال نو را ضمنا شادباش می‌گوییم

سال خوش‌مزه‌ای پیش رو داشته باشید به حق همین عکس که می‌بینید :)







لحظه‌های زندگی، گاهی هدیه‌ای به آدم می‌دهند از جایی که به فکرش هم نمی‌رسد. لحظه‌های هر چند کوتاه ولی آن‌چنان شیرین که طعمش تا عمری هست به کام می‌ماند. اصلا مگر چه قدر عمر می‌کنیم که این لحظه‌ها را نبینیم و غنیمت ندانیم. از همین جنس است تمام دوستی‌ها و با هم بودن‌ها و خاطره ساختن‌ها.

این داستان دفتردوزی‌های ما هم هدیه‌ها آورد برایم. یکی از آن‌ها همین چند ساعتی بود که در محضر استاد نصرالله کسرائیان بودم.

واقعا چه کسی فکرش را هم می‌کرد. از سر دفتردوزی سردربیاوریم منزل ایشان و گعده بگیریم و از زمین و زمان بگوییم و ساعاتی، به دور از هر چه ناخوشی این روزگار، خوش باشیم.

شنیدن حرف‌های کسی که عمرش را وقف چیزی می‌کند که به آن ایمان دارد، همه‌اش پند است و خوشی؛ حتی همین که درد و دل کند و بگوید از سر همین ایمان، کجا اشتباه کرده. کجا باید پیش‌تر می‌رفته و کجا باید می‌ایستاده و نظاره می‌کرده.

آدم آیینه‌ای را می‌بیند که در گذر سال‌ها بیش‌تر و بیش‌تر صیقل خورده و بازتاب حقایقی از زندگی است که توان دیدن‌شان را به هر دلیل ندارد.

واقعا حرف‌های ایشان و بزرگانی مثل ایشان شنیدنی است. برای این که امثال من، معیار و سنجه‌ای داشته باشند تا بفهمند و بدانند که خودشان کجای کارند؛ که این جامعه بسیار بیش‌تر از آن‌چیزی به چشم می‌آید به ایشان بده‌کار است.

اهلش بیایند بنشینند کنار این‌ها و بنویسند زندگی‌شان را، تجربه‌هاشان را، خوشی‌ها و دردهاشان را. از لابلای قصه‌های‌شان بی شک، نکته‌ها و پندها دستِ کسانی را می‌گیرد که دل‌شان در گروِ خیر و نیکی است.

ما خیلی چیزهامان را گم کرده‌ایم، گم می‌کنیم. مردمی با این همه گم کرده، ترجیح می‌دهد فراموش‌کار باشد؛ فراموش‌کار بماند...









بیش از سیزده سال پیش بود. خوب به یاد دارم که همزمان بود با دو ماهِ آموزشی سربازی. از سرِ شیدایی، غزلیات حافظ را تایپ کردم. بهانه‌ی ظاهر، این بود که هم اشعار حضرت‌شان را مرور کرده باشم و هم تایپم به‌تر شود؛ ولی فی الواقع تنها دلیل‌ش این بود که «دلم خواست». همین!

حالا ما حصل آن شیدایی، دست‌مایه‌ی این شیدایی شده: «دیوان حافظ» دست‌دوز.

دوست داشتم بعد از این همه نانوشتن، حرفی بنویسم که علاوه بر این که نبضی باشد بر این صفحه‌ی از نفس افتاده، لذت یک شیدایی از شیدایی‌های زندگی‌مان نیز، همراه داشته باشد.


این اثر که می‌بینید دست‌ساخته‌ی من و تمام عزیزانی‌ست که در کارگاه کوچک‌مان ـ سیرا ـ همراهِ هم هستیم.

گفتیم که این دیوان حافظ، تا حد توان، همه‌ی اجزایش باید درست باشد؛ بجا باشد. از همین همه‌اش را خودمان تایپ کردیم. غزلیات‌ش را من، قطعه‌ها و مثنوی‌ها و قصیده‌ها را باقی همکاران. کار بازخوانی و اعراب‌گذاریش هم به گردن حقیر بود. صفحه آرایی و فرم‌بندی را هم تماما بنده انجام دادم. به قید «درست بودن»، تمامی این مراحل، با نرم‌افزارهای متن‌باز انجام گرفت. جلد‌سازی ـ جز یک بخش کوچکش ـ و دوخت آن هم که کارِ دست است.

این اثر هنوز جا دارد که دست‌سازتر باشد، اما فعلا توان بیش از این را نداریم.

همین!

خواستم شما را هم در شادی این شیدایی شریک کنم :)







Google+ By Lisham Shahbazian