الـبته مـن عــصبانی نـشدم :)) اوشون یه افاضاتی نـمود مــاهم تـوصیه‌های ایمـنی کردیم ؛)

لیشام: ما زمین‌خورده‌ایم کاوه جان! گاهی آدم نوشتنش نمی‌آید. الان هم توی همان مایه‌هاییم. چشم! دستور می‌دهیم که در اسرع وقت نوشتن‌مان بگیرد 🙂

لیشام: سلام 🙂 آرمان جان به بنده لطف دارن ولی خودم هم به یاد ندارم که حتی یه بار اسم پولانسکی رو برده باشم این‌جا ؛)

لیشام: ای بابا… کیانوش جان! شما چرا خودت رو ناراحت می‌کنی؟ بنده باید ناراحت می‌شدم که اتفاقاً هم نشدم. حالا بنده‌ی خدا خواست نظری بدهد که داد و ما را قیاس کرد به موجود خوش‌مزه و بهشتی‌یی مثل پفک! باور بفرماین سعادتیه پفک بودن! فقط حیف که بیش‌تر از آن که شور باشیم، تلخیم! ؛)

لیشام: سلام روزبه عزیز، باور بفرمایید حقیر تا همین لحظه که کامنت معظم شما را نخوانده بودم، هیچ‌کدام از روح‌هایم هم خبر نداشتند برنامه‌ای بوده، به هر ترتیب سرمان هم شلوغ بود و نمی‌توانستیم سرکی بکشیم به این فلیکر و ببینیم سیستم چه‌طوری‌هاست… البته دودره شدن بنده نیز قابل توجیه است، از این حیث که گویا خاصیت بنده دودره شدگی‌ست ؛)
و اما در باب پرسش دوم. خوب به نظرم جواب مشخصی برای این سوال وجود نداشته باشه ولی راه‌کار کلی که به ذهنم می‌رسه، انتخاب یکی از روش‌های علوم روحی و ذهنی و انجام تمرین‌هاشه. از من نپرس که بگم کدوم شیوه. باید ببینی کدومش سازگارتره به روحیاتت. قدر مسلم اینه که توی همه‌ی این روش‌ها، نکته‌ی اصلی روی‌کرد خودت هست نسبت به موضوع. خیلی هم تأکید دارم که حتماً یه نفر به عنوان راه‌نما باید باشه و گر نه، می‌تونه اتفاق‌ها بدی برای آدم بیفته. البته منظورم لزوماً وجود یه مراد نیست. سیستمی که من با اون آشنا شده بودم اتفاقا اصلا میانه‌ی خوبی با مراد و مریدبازی نداشت. یه سری تمرین منظم بود و توصیه‌های جانبی که باید رعایت می‌شدن. این هم بگم که اصولاً فرآیند این سیستم‌ها فرآیندیه که در بلند مدت جواب می‌ده و اغلب اوقات نتیجه‌اش با اون چیزی که توی ذهن ماها هست به عنوان پیش‌فرض خیلی خیلی متفاوته…

لیشام: خداااااست، خدااااا…

لیشام: تو که می‌دونی من چه‌قدر وقت کم دارم، پس چرا می‌گی که از خودم پست در وکنم؟! پست در کردن شرایطی را می‌طلبد که فعلاً حایز به آن نمی‌باشیم اخوی جان! علی الحساب دعا بفرمایین ما رو که پنج‌شنبه‌ی پیش رو بی هیچ خطری پیست آبعلی را افتتاح کنیم ؛)