لیشام: افرای عزیز، می‌فهمم که چی می‌گی، ولی من دو سال و نیم رو نمی‌تونم از رزومه‌ام حذف کنم. خاصه این که اعتراف می‌کنم اصلی‌ترین پایه‌ی تجربیات حرفه‌ایم رو اون‌جا داشتم. البته من زیر دست کسی تربیت شدم که علی‌رغم تمام انتقاداتی که به ایشون داشتم واقعاً سیستمش با بقیه‌ی عترتی‌ها فرق می‌کرد… اون موقع به شوخی می‌گفتم که شاید یاد نگرفته باشم که چه‌جوری می‌شه کار کرد ولی قطعاً یاد گرفتم که چه‌جور کارهایی رو نباید کرد… به هر صورت برای من دوران خوب و تأثیرگذاری بود، غیر از اواخرش که جداً اعصاب می‌زد…

لیشام: 😐

لیشام: ببخشید که طولانی شد. البته مطلب اصلیش دوبرابر این شده بود واسه همین مجبور شدم دو تیکه‌اش کنم. ایشالا بعدی رو چند روز دیگه روی سایت می‌ذارم… ما که نفهمیدیم چیش دل‌سوختن داره، به من هم بگین کمی امیدوار شم به خودم P:

لیشام: آی گفتی، آخ گفتی… ولی نمی‌دونی چه حالی کردم با این جمله‌ی آخری که گفتی…

لیشام: شما که می‌شناسین من رو، ناامید نیستم و قرار نیست بشم… به نظرم چیزی هم خراب نشده که حالا بخواد درست شه… همه چیز از اول همون جوری بوده که باید… ممنونم ری‌رای عزیز

لیشام: البته این که فرمودین حقیقت زندگی، خیاردرختی هستش خوب، کمی جای بحث داره D: ولی در مورد ایده‌آل‌گرایی هم جای بحث وجود داره که با توجه به شرایط جوی فعلی اصلاً حسش نیست ,)

لیشام: چه سوتی خفنی! البته فعلاً زیاد فرقی نمی‌کنه… هاست مؤسسه ساسپنده ,)