لیشام: مسعود عزیز 🙂
این پاسخ نه تنها به قصدِ عرضِ ارادتِ بسیار مکتوب می‌گردد بلکه باعث افتخار بنده خواهد بود که اگر هر نوع کاربرد مادی دیگری خارج از حیطه‌ی این وب‌سایت پیدا کند 🙂
طعم شادِ خاطره‌ی سفرِ شمال هنوز ته دل‌مان مانده و گر نه شورلت نوا بهانه‌ای بیش نیست…
خلاصه آن که بیا و کشتی ما در شط شراب انداز…
این نوشته کم‌ترین کاربردش، کاربرد مادی و معنوی خارج از حیطه‌ی این وب‌سایت است…

لیشام: سلام رضا جان 🙂 ما راضی نیستیم کسی واسه این تریپ نوشته‌ها کباب شه. از طرف دیگه خوش‌حال‌ام که درک کردی که چی گفتم.
شانس نمی‌خواد اخوی؛ همت می‌خواد؛ ییهو باهاس طرفش جست بزنی که واسه تو هم جور شه. اگه می‌خوای برو این‌جا که آدرس می‌دم. روبروی در دانشگاه شریف توی خیابان آزادی. گاراژ زمانی. از در که رفتی تو دست راستت سومین یا چهارمین مغازه؛ علی آقا ملکی. بگو از رفقای من و فرزان نیکپور و حامد صبر و سینا ستاری و امیدکاویانی پور هستی و بهش بسپر که برات پیدا کنه. من هم بهش می‌سپرم.
اون فیلم از یوتیوب می‌خونه و طبیعاتا فیلتره. حداقل حسن ناشی بودنت این می‌شه که توی چهارچوب نظام حرکت کنی P:
ارادت مندیم 🙂

البته این رو نگفتم که مزایایی که ذکر کردی رو زیر سوال ببرم. اگه همشون رو قبول نداشته باشم، ۹۰ درصدش رو قبول دارم. فقط می‌خواستم ذهنیت و نگارش‌ات رو نقد کنم، نه ماشین‌ات را!

لیشام: هومن عزیز و هومن عزیز
لبخندم کشیده شد، نیشم باز 🙂 خیلی خوب و دقیق نوشتی هومن جان، خیلی دقیق.
نوشتن از چیزی که اصولا متعارف است، قرار است درست باشد، قانون است، می‌شود همان کتاب قانون، کتاب اخلاق! کم نیستند رفقایی که کارشان همین است. ما هم به حکم سابقه، از دایره‌ی این رفقا خارج، الحمد لله. این گونه نوشتنی دیگر هیچ شیطنتی ندارد، طنزی نمی‌ماند، هجوی، هزلی نیست که بشود یک قدم آن سوتر نهاد از همه‌ی آن چیزی که همه رعایت می‌کنند و بلدند، یا قرار است رعایت کنند و بلد باشند. نمی‌شود دیگر خندید و دور هم بود و تهِ دل ـ یا ما تحت ـ کسی را قلقلک داد.
اتفاقا ماشین آمریکایی برای من، یعنی درست رانندگی کردن، قوانین را رعایت کردن، صبوری کردن و راه دادن و هر چه چیزِ خوبِ این طوری. اما وقتی که فضای رانندگی در تهران همیشه (!) منطقی نیست، در آن شرایط غیرِ منطقی، منطقی رانندگی کردن، عین بی‌منطقی است. نه تنها آدم به خودش آسیب می‌زند که به دیگران هم آسیب می‌زند. مثلا تو زور بزن توی ترافیک جلال آل احمد، بین دو خط رانندگی کنی! یا این که به هر کسی که بزور می‌کشد رویت راه بده و قس علی هذا.
این احساس راننده کامیونی که گفتی ـ که خیلی هم کیف می‌دهد ـ مال همین زمان‌ها است که بالاخره همه‌ی ما، هر چه قدر هم که خوب رانندگی کنیم تا حدی دچارش هستیم.
هومن جان! به احترام حرفِ درستت، تمام قد می‌ایستم، کلاه از سر بر می‌دارم، چشم می‌بندم و تعظیم می‌کنم اما یادآوری می‌کنم که هر چه نوشته‌ام، خاصه آن بخشی که به احساس راننده کامیونی مترتب است صرفا جنبه‌ی شوخی و خنده دارد و فقط همین.
باور کن اگر به جای این همه فرهنگ‌سازی یامفت صدا سیمایی که پول مملکت را می‌بندد به دم اسب، دوچرخه‌های ملت را به زور بگیرند و همه را مجبور کنند آمریکایی سوار شوند، قول می‌دهم که به یک هفته نکشد و فرهنگ رانندگی ملت ردیف شود. مگر دیگر کسی جرأت می‌کند لایی بکشد؟ دوبل پارک کند؟… و خلاصه مملکت می‌شود گل و بلبل 🙂
ما هم عمیقا ارادت‌مندیم و مخلصیم هومن عزیز 🙂

لیشام: متعصب نیستم بهنام جان؛ حداقل سعی می‌کنم نباشم. حرفات رو قبول دارم 🙂
در مورد قیمت ماشین‌ها هم از دو نفر مختلف همین که گفتی رو شنیدم. یکی حسین تقوی ـ که احتمالا اون رو هم بشناسی ـ و یه بنده خدای دیگه که توی تحقیق و توسعه‌ی فورد کار می‌کرده و الان برگشته ایشان.
به هر ترتیب ماشین که خریدی یادی از ما هم بکن و جای ما رو هم خالی 🙂
شاد و تن درست باشی رفیق

لیشام: توی پست قبلی نوشته بودم که شورلت نوا دارم. البته با کامنتی که خطاب به مهدی گذاشتی متوجه شدم که اون رو خوندی 🙂
البته دوستان بیوک دار هم هستن که زیاد نکته‌ای ندارن. یحتمل حامد صابر رو بشناسی که مدت زیادی بیوک داشت و البته چند نفر دیگه از دوستان که شما نمی‌شناسی. در کل قبول دارم که هزینه‌ی نگهداری و تعمیر بیوک از شورلت بالاتره. کادیلاک هم که بهتره در مورد صحبت نکنیم.
با دقت نخوندی بهنام جان! نگفتم از آزرا جلو زدم. گفتم که متحیرش کردم و دقیقا هم گفتم که آزرا جلو زد. ولی خوب! نگاه متحیر اون سه نفر هیچ وقت یادم نمی‌ره! ما نه تنها قوانین فیزیک رو نادیده نمی‌گیریم بلکه دوست‌شون هم داریم. باور کن! خاصه قوانین هفتم و هشتم نیوتن رو 🙂
در مورد قدرت موتور هم خیلی مشکوکم به این حرفت. به خاطر این که نمی‌تونم عددهایی که در مورد قدرت موتورهای امروزی می‌شنونم رو باور کنم. کمی جور در نمی‌آن با واقعیت. مثلا قدرت موتور لوگان ظاهرا ۱۰۵ اسب بخاره. خوب! وقتی این رو مقایسه می‌کنم با توان موتور ماشینم که ظاهرا همون ۱۰۵ اسب بخاره، کمی قلقلکم می‌گیره. یا اسب آمریکایی خیلی اسبه! یا واقعا اونا چرت می‌گن! یا این که شاید یه چیزی جا افتاده، مثلا اون توان نامیه و این یه کوفت دیگه که من نمی‌دونم.
شنیدم که توان آزرا ۲۳۵ اسبه. وزنش هم ۱,۶۲۵ کیلو که تقریبا ۵۰۰ کیلویی از ماشین من سبک‌تره. خوب اگه واقعا همین طوره که می‌گن، باهاس توی اون سربالایی که گفتم ایشون حداقل با ۱۰۰ بیش‌تر از سرعت من، سوسکم می‌کردن نه این که با ضرب و زور و سلام صلوات و معکوس کشیدن فوق فوقش ۱۰ تا تندتر سبقت می‌گرفتن. سرنشین‌ها رو هم حساب نکردم تازه. دقت کن که مطلقا نافی تکنولوژی نیستم ولی ظن من قویا بر اینه که یه چیزی رو قایم می‌کنن توی ماشین‌های جدید پشت این عددها.
از همه‌ی اینا گذشته بهنام عزیز شنگولیدم از این که از تو چیزی خوندم این جا و دور هم بودیم 🙂 مخلصیم

لیشام: البته ما رو هم کشته بود چند دفعه پیش از این 🙂 حیف بود بقیه رو نمی کشت ؛)

لیشام: سلام و سلام رضای عزیز… دوست دارم رضا صدایت کنم حالا…
سپاس‌گزارم از تو که شنگولاندی‌مان به نوشته‌ات و از «باز» که گذارت را گم کرد به این جا. تا باشد از این نشدن‌ها.
این‌ها همه که نوشتم یک چیز دیگری هم داشت که آخر از همه کشیدمش بیرون؛ گفتم نگفته بماند به‌تر است فعلا که گم نشود بین طنز و هجوی که محض دور هم بودنی می‌نویسم گاهی. چیزِ گم‌شده‌ای از جنس «اصالت». نوشته‌ات را که خواندم دقیقا و فقط همین آمد دوباره نشست همان جایی که کشیده بودمش بیرون و تو گذاشتی سر جایش، همان جا که باید…
پراید نو که نتیجه‌ی ـ به قول خودت ـ طرز فکرِ خیلی‌ها است، آخرِ آخرش پراید است. حتی آن فورد فستیوا هم نیست. پراید است و هر چه نو باشد، آن چیز گم شده را ندارد. هر چه هم که نو باشد، آن چیز گم شده را نداشته باشد تا علی آقا بقال سر کوچه هم آدم را نمی‌رساند، چه رسد به دماوند…
شاید عمری باقی بود، حالی؛ چیزی بنویسم از آن چیز گم شده‌ی امروزها. شاید هم نه…
اما از من به تو نصیحت! برو آمریکایی بخر! البته علی الحساب ماشینش را می‌گویم؛ و اگر خریدی لطفا با پیژامه پشتش ننشین 🙂