همه حرفم اینه که، بله، حکومت ما کارای نامعقول هم می‌کنه، مسلمونا هم کارای نامعقول می‌کنن، همه‌ی این‌ها درست، اما این به هم پریدنا رو هم درست نمی‌دونم. این حس کلافگی و به انتها رسیدن و از زمین و زمان بد گفتن رو.
همه‌ی حکومت‌ها کثیفن و من یقین دارم ما کثیف‌تر از بقیه نیستیم. بعضی‌ها رنگ‌رزی‌شون به‌تره. چون وضع مالی‌شون به‌تره، همه‌ی کارای نادرست‌شون پشت خدمات‌شون از یادها می‌ره. در عین اینکه تأمین رفاهی که برای مردم انجام می‌دن کاملاً تحسین می‌شه و کم‌کاری در ایران کاملاً مردوده. اما این دلیل نمی‌شه سیاست اونا رو از سیاست خودمون به‌تر بدونیم. به نظرم به جای دعوا و قهر و لج‌بازی، دل‌مونو آروم کنیم و عادلانه قضاوت کنیم و بعد سعی کنیم هر جا فکر می‌کنیم کاستی هست، خودمونم قدمی برداریم. می‌دونم می‌گین نمی‌ذارن. اما به نظرم به جای این همه منفی بافی، یه کم دیگه تلاش کنیم به‌تره.

خاکم به سر ز غصه به سر خاک اگر کنم
خاک وطن که رفت چه خاکی به سر کنم

لیشام: ما ارادت‌مند شما و پنته‌آ و مدادرنگی‌هایش هستیم، کمی بگذرد، اوضاع و احوال جهان چه بخواهیم و چه نخواهیم رنگی‌مان می‌کند، کار به مدادرنگی و امثالهم نمی‌کشد إن شاء الله…

لیشام: آخر کاوه جان! به نظرت صحبت راجع به آفتابه روح‌افزا نیست؟ خداوکیلی نیست؟ می‌دانم که ته دلت می‌گویی: البته که هست…
ما اصلا می‌خواستیم در مورد آفتابه بنویسیم نمی‌دانم چه شد که سر از آب سنگین درآوردیم…
البته در این دنیایی که هیچ چیزش به هیچ چیز دیگرش مربوط نیست، همچین عجیب هم نیست از این اتفاق‌ها…
بماند…
می‌خواستم بگویم که اخوی جان! ما دوستت داریم! چاکرت هم می‌باشیم! همین که می‌خوانیم این قلم شما را ـ حتی اگر در مورد اسمش رو نبر هم نوشته باشی ـ گل از گل‌مان شکفته می‌شود، تالاپی!

لیشام: اوهوم، همین طوره پری‌سای عزیز… به تعبیر دیگه کلاً روی‌کرد ما ایرانی‌ها اینه که برامون افت داره مسایل رو به شکل ساده حل کنیم، خودمون اون‌قدر مسأله رو مشکل و بزرگش می‌کنیم که “اگه” حل کردیمش کلی باهاش پز بدیم و وقتی هم که حلش نکردیم، این قدر دلیل داریم که بتونیم توجیه کنیم که چرا نشد یا به قول شما حتی نیاز به توجیه کردن نداره، صورت مسأله رو پاک می‌کنیم، صدای کسی هم در نمی‌آد…