هزاران سال، اکثریت بشر، رعیت بی شیله پیله به دنیا می آمد و با عضوی از قبیله یا محله اش ازدواج می کرد و همه عمر، جابجایی اش معطوف می شد به روستای علیا و سفلی و البته هم زندگی اش مشخص بود و هم اخرت.

بشرِ بیشتری به فکر بیشتر خواستن افتاد ( هنوز می افتد) و خوب بیشتر یعنی سریعتر، متغیرتر، بی ثبات تر، بی یقین تر، نسبی تر، گیج تر، بی جواب تر و البته با مسئله تر، حساس تر، جویای عدالت و ظرافت و تعادل بیشتر.

انسان معاصر در پی دستیابی به زیباتر، لذت های آنی تر باید به همان نسبت مردد تر، تنهاتر تر و درونی تر و یابنده مسائل بیشتر و باشد

خوش آمدی به دنیایی با تشویش بیشتر، دودلی، نُنری، لوسیِ، مهربانی و انسانیت درونی تر و صمیمی تر و گستاخ تر…