لیشام: می‌دونی میم کاف جان، آدم باید تا وقتی که یه اتفاقی نیفتاده، تلاش خود رو بکنه و به قول قدیمی حرصش رو بخوره، وقتی که اتفاق اقتاد دیگه افتاده. حالا بعضی چیزها وقتی که اتفاق می‌افتن به نظرم به‌ترین کار همینه که شما می‌گین، خود آفتاب پرست بینیه. درست یا غلط، این به‌ترین روشیه که می‌شه یه مشکل احمقانه و غیر قابل حل مثل جنگ رو بی‌خیال شد و به قول شما باهاش حال کرد…
ولی خدا وکیلی هر جور حساب می‌کنم، هیچ رقمه حال و حوصله این یه رقم رو ندارم…

لیشام: بنده نیز هم‌آرزوی شما هستم. به هر صورت برای مایی که چند ماهی کشاورزی کرده‌ایم، بوی پهن خیلی قابل تحمل‌تر از رایحه‌ی خوش جنگ و خدمت است 😐

لیشام: دریای عزیز، بنده هم در این که اصولاً دموکرات‌ها آدم‌های معقول‌تری هستن، با شما هم‌نظرم ولی خوب، کلاً روی‌کردشون در مورد ایران باز هم آمریکاییه. به هر ترتیب در شرایط فعلی و با ترک‌تازی‌های بوش، غالب شدن‌شون توی سنا، می‌تونه برای ایران نعمتی باشه…

لیشام: اوهوم 🙂 به خصوص واسه آدم‌‌های تنبلی مثل من P:

از شـوخی گـذشـته، فـعلـن که دور و بری‌های مـن دارنـد با سـرعـتِ برق و باد توی ایران شـعبه باز می‌کنند و شرکت می‌زنـند؛ پـس زیاد نـگران جـنگ نـباشید… یکی از دوستان در یکی از مناطق نـفت‌خیز توی شرکتی وابسته به پالایشگاه کار می‌کـنه. بهـش گـفتـم هـر وقت کارمندهای خارجی چـمدون‌هاشون رو بسـتند بـهم خـبر بده و خـودش هم دستِ خانوم بچه‌ها رو بگیره و بره یه شمال

لیشام: تو شاه‌کاری پسر :))) خنداندی‌مان حسابی این وسط کاری… بنده هم به زعم خودم معتقدم که همانا حضرت باری تعالی حال و حول کنندگان را بسیار دوست می‌دارد 🙂