لیشام: ایشالا دفعات بعدی محمد جان 🙂

لیشام: ممنون از این که سایت حقیر رو قابل دونستید ریرای عزیز 🙂

لیشام: درود بر اویس عزیز 🙂 ماااااچ… بوووووس… این گفتم تا بدونی که اکیداً قدر دوستان گلی مثل شما رو می‌دونم 🙂 هر چند به همین ماچ و بوسه‌های خشک و خالی، البته اگه قابل بدونید P: سر شوق اومدن دوستان هم از لطافت طبع خودشونه و گر نه در بین رفقا کم‌ذوق‌ترین و کم‌شوق‌ترین‌شون صاحب همین قلمه… لحظه شماری می‌کنم واسه دور هم بودن بعدی…

لیشام: اون نفر زحمت می‌کشه می‌ره به صفحه‌ی تماس با من و اون‌جا یکی از راه‌های پیشنهادی رو انتخاب می‌کنه… یه راه دیگه هم که زحمتش بیش‌تره اینه که یه توک پا بیایین مرکز، حضوراً در خدمت‌تون هستم…

لیشام: غلامم اخوی… اگر هم بشیم، حقیرتر از این نمی‌شیم… مبین حقیر گدایان عشق را کاین قوم ـ شهان بی کمر و خسروان بی کله‌ند…

لیشام: ای بابا کیانوش جان! ما نوشته بودیم که داریم بدبخت بی‌چاره می‌شیم و مثلا درد دل گفتیم بعدش شوما هم می‌آیین قاطی اون‌وری‌ها و دور از جون هیزم به این تنور می‌ریزین!!! باااااشه… باااااشه… گذشته از این حرفا بای دیفالت شما و ری‌را جزو مدعوین محترم و خاص هستین، حالا چه خبری باشه، چه خبری نباشه… فوقش می‌شینیم دور هم، خیارخورون! ,)

لیشام: ارادت‌مندیم ری‌را جان!… فقط از طرف بنده حضور خانواده‌ی محترم بفرمایین که خوش نداریم کسی پا تو کفش‌مون کنه، لذاااا تفویض بی تفویض!! مگه نظارت الکیه… دیوموندش، شوما هم بپایین وقتی دارین ایشون رو حل می‌کنین، اشتباهی تو اسید حلش نکنین، هر چی باشه بهمنی هستن، گناه دارن بالاخره ,)

لیشام: ممنون مریم عزیز 🙂 برای شما و خانواده‌تون هم سالی سرشار از نیکی رو آرزو دارم. شاد باشید