از شما نوشتن و از ما خندیدن لیشام جون

فارغ از نکات ادبی و طنز بن مایه حرفت به دلمان نشست و لذت بردیم.

همین چند روز پیش این صحنه را در اتوبوس بین راه شهری و یکی ز محلهای توقف استراحت دیدم که دست بر قضا چند توریست به ظاهر بخت برگشته هم با ما همسفر بودند. بنده تا در سرویس بهداشتی عمومی این صحنه رو دیدم داشتم از حال میرفتم که دیدم همسفر توریست ما صاف رفت تو همون توالت و هیچ انتظاری را هم به خودش تحمیل نکرد. هرچه با خودم کنار اومدم جرات بررسی مجدد صحنه را نداشتم.
با کلی اهن و تولوپ ما و طراحی انواع توالت صحرایی سفری و رله بودن تو مسافرت این رقمش برام سخت بود که از این توریست درسهای زیادی گرفتم !

اینم حیفم میاد نگم که تو همین مسافرتها و توقف بیم راهی تو صف انتظار خلاصی به سر میبردیم که دیدم یکی از درها بسته است و داد مسافرها از هر طرف.
خلاصه بعد از ده دقیقه انتظار ما ، سر و کله یک شاگرد شوفر پیدا شد و مسافر گمشده را در این راحت خانه پیدا کرد. داد زد حاجی ۲۰ دقیقه است همه مسافرها را معطل نگه داشتی ، چرا بیرون نمیایی ما رفتیم اگر نمیایی

شاگرد شوفر یعد از یک دقیقه داد و بیداد داشت میرفت که طرف گفت ۱۰ دقیقه دیگر میام بیرون!!

لیشام: این گونه تفسیر می‌شود فرمایش شما که لزومی ندارد گوینده آدم عاقلی باشد 🙂

لیشام: چند سالی است که فهمیده‌ام بخشی از دردهای زندگی‌ام ریشه در نگاه مهندسی‌ام دارد در همه‌ی مسایل. کمی دیر فهمیدم که یک‌چیزهایی، فی الواقع خیلی از چیزها ذاتا مهندسی‌پذیر نیستند. اصلا اشتباه است که بگیری‌شان بریزی در چرخ‌گوشت مهندسی. زمان و انرژی و هزینه‌ی بسیاری مصروف شد تا این را بفهمم. تازه از آن دوره بود که دریافتم اتفاقا خیلی هم خوب نیست آدمی در «هر» ماجرایی دنبال تحلیل بگردد. چرا چرا کردن بیش از حد و تحلیلِ ـ به نظرم خودم ـ بی‌جا، نتیجه‌اش برای‌ام شد رفلاکس معده‌ی شدید…