۱) آرزوی صد و بیست ساله بشی، برای همه، آرزوی اشتباهی بوده، مگر برای آنهایی که سال تولدشان در ماه سیزدهم بوده که بنده خدا برایش نمی توانستند جشن تولدی بگیرند تا ۱۲۰ سال بعد!!

۲) کجا ثبت شده که این ماه به خوشگذرانی و بی کاری و عاطلی و باطلی می گذشته؟ حتی بعضی ها در گروههای اجتماعی نقل کردن که به خرج دولت می خوردند و می خوابیدند؟؟

۳) در هر کار تحقیقی لطفا منابع خود را ذکر کنید!

با تشکر
التماس دعا و آرزو های واقعی….

لیشام: شرمنده حضورتون، از قلم افتاده بود، به فرموده، اصلاح گردید.

لیشام: سلام بهار عزیز
خواهش می‌شود، قابل نداشته بید 🙂
شما ۱۱۹.۵ با ما حساب کنید، ضرر نمی‌کنید، خدا بده برکت…

خیلی سالِ پیش که هنوز ایران بودم، یکی از دختر خاله‌هام که متولد آلمان ولی خیلی به زبان و فرهنگ ایرانی علاقه‌مند بود (هنوز هم هست) و خودش رو شدیدن ایرانی می‌دونست برای اولین‌بار اومده بود ایران! در گیر و دارِ گفتگوها می‌شد خوب احساس کرد که این بابا چه‌قدر از اشاراتِ ما رو متوجه نمی‌شه! گذشته از روابط و عرفی که در بین ما بود و اون اصلن نمی‌تونست درکشون کنه… مثلن وقتی از من می‌پرسید “می‌خواهی برای تو هم چایی بیارم؟” و من در پاسخ می‌گفتم “راضی به زحمتت نیستم” این بی‌چاره معطل می‌موند که حالا این بابا بالاخره چایی می‌خواد یا نه؟؟!! و اگر می‌خواد چرا عین آدم نمی‌گه “آره می‌خوام” :))

لیشام: د اشتباه به حضورتون رسوندن دیگه، بر بنده یقین حاصل است که پیرو فرمایش استاد بزرگ‌وارم، حضرت حافظ علیه الرحمه که می‌فرمایند: نصیب ماست بهشت ای خداشناس برو ـ که مستحق کرامت گناه‌کارانند؛ بهشت موعود نصیب خود خود ما و امثال ماست ؛) ایشالا خودم در کنار حوض کوثر واستون دوغ محلی بریزم و “تیرم تیرم” بخونم P:

لیشام: قراره که به امید خدا دوستان خودشون یه وبلاگ تر و تمیز در باره‌ی این مسایل راه بندازن و مرتب‌تر بنویسن اون‌جا 🙂 اگه این کار بشه، حتماً خبرش رو این‌جا می‌نویسم…

لیشام: پس ایشالا صد و بیست سال زنده باشی، جوون ؛)

لیشام: ای به فدای چشم تو، این چه نگاه کردن است؟؟!!

لیشام: مجدداً مععععععع؛ با حرف فرزام کاملاً موافقم! بز بودن، کاملاً نسبی‌ست P: