لیشام: بی زلفی نتیجه تبعی افزونی سن است و کم مایگی سر و گر نه ما اصولا دوست دار موی دلکشیم؛ چه از ما باشد، چه از دیگران 🙂 از بخت بد روی خوش نصیب ما نکردند؛ همین است آن تکه ای که نداریم را دوبل با دیگران حساب می کنیم… در مورد آن داستان پلیس هالیوودی هم چیزی ندارم که بگویم جز این که تا یادمان می افتد لب خندمان می گیرد! خب! لابد دلیلی دارد! 🙂

لیشام: کم دوستان نادیده ای هستند که حرف شان ته دل آدم را قلقلک بدهد 🙂 ما هم ارادت مندیم اساسا و جز شرمندگی نداریم از این همه لطف شما…
مشتاقم به لحظه ای که فرصتی دست دهد و افتخار آشنایی با شما از نزدیک نصیب حقیر شود 🙂

لیشام: سلام همسر جان 🙂 لینک خوبی بود 🙂 ممنون 🙂 خودت که نمی آیی؛ مجبوریم به یاد شما با چوب شما ماهیگیری کنیم 😉

لیشام: متأسفانه هیچ چی 🙂 ولی خوب اون قدری هم نبودیم کنار سد؛ به گمونم حدود نیم ساعت…