لیشام: منت نهادین کیانوش عزیز 🙂
و خوب البته همتی بس بلند می‌خواد که همه‌ی نوشته‌ها و یادداشت‌هاش رو دوباره‌خوانی کردن و بنده از همین‌جا رسما عرض کم‌آوردگی می‌کنم 🙂
تنبلی‌ام مزید بر علت بوده که باعث شده کمی این‌جا از رونق بیافته. به هر صورت هر از چند گاهی که بعضی از نوشته‌های پیشین رو مرور می‌کنم، کامنت‌های خوب‌تون بنده رو سر ذوق می‌آره 🙂 نوشته‌های زیادی رو داشتم که می‌خواستم بذارم این‌جا و البته هنوز هم دارم ولی به هر دلیل نتونستم یا نخواستم. اتفاق‌های دو سال پیش هم توی مملکت البته در این رفتار منفعلانه‌ام، بی‌تاثیر نبود. شما دعا بفرمایین کمی اوضاع‌ام مرتب‌تر بشه بلکه دل و دماغ‌ام برگرده و دست‌ام به نوشتنِ بیش‌تر.
عمیقا ارادت‌مندم 🙂