لیشام: ای سهیل عزیز؛ و تو چه دانی که توک زدن ماهی چه لذتی دارد 🙂
خدایار جان! شما هم لطف کن اون دستور درست کردن طعمه‌ی کپور رو برام بفرست ؛)

لیشام: آخ قربون اون دل غش رفته‌ات برم مــــــــن

لیشام: باید من رو می‌دیدی که چه‌طور می‌خندیدم و اشک چشم‌هام رو پاک می‌کردم :)) این جمله‌ی آخری که گفتی شبیه حرف مامان ما نیز هست. به من می‌گه: خدایار کی می‌ره زن بگیره بلکه تو هم زن بگیری! حالا این جا رو بچسب که یه بار که با خدایار داشتم گپ می‌زدم هویجوری وسط صحبت‌ها گفت که مامانش بهش گفته: لیشام کی می‌ره زن بگیره بلکه تو هم زن بگیری! این رو که گفت فکم ریخت پایین که این چه سیستمیه که مامان‌های ما این طوری فکر می‌کنن. این نوشته‌ی تو رو که خوندم دیگه شاخ کذایی سبز شده بود و کاریش نمی‌شد کرد…
انگار عالم و آدم دست‌اندرکارن که سر ما یکی رو زیر آب کنن!
آخه پدر آمرزدیده، نونت نیست، آبت نیست می‌آیی آب به آسیاب مامان و خواهرم می‌ریزی؟ آخه مگه من کم می‌کشم از دست این‌هاااا؟ جان عزیز خودت بگذار به حال و حول‌مان مشغول باشیم. اگه قرار بود کسی گل ما می‌افتاد، بایست تا حالا می‌افتاد…
تازه از سفر کوچ با عشایر برگشته‌ام و از راه نرسیده برنامه‌ی مهمانی پنج‌شنبه شب و ماهی‌گیری روز جمعه را هماهنگ کردیم 🙂 این را گفتم که بدانی حالاحالاها از این خبرا نیست D:

لیشام: این مسایل ربطی به دل نداره؛ به شیکم مربوطه…

لیشام: آهاااا… خوب نوشته بودم که آخر سر قول مردانه دادیم که عکس‌ها رو به کسی ندیم، اون‌ها هم گذاشتن عکس‌ها بمونه 🙂

لیشام: خوشا تنبلی…!