لیشام: امرا و طاعتا استاد، زدم 🙂

لیشام: هست ایشالا (;

لیشام: ری‌را جان! در مشاوره‌ها که می‌دانی اصولا خانواده نظر مثبتی ندارند نسبت به موضوع. همین نظر مثبت نداشتگی هم کار دست آدم می‌دهد آن هم از انواع ناجور. مثلاً تو خودت بودی حال داشتی با این همه مشغله روزی یکی دو ساعت بدوی. من از طرف تو جواب می‌دهم. خوب معلوم است؛ نه! البته با توجه به جایگاه خانواده در سلسله مراتب زندگی، به این نتیجه رسیده‌ام که به هر صورت، یکی دو ساعت دویدن، به‌تر از روی موزاییک خوابیدن است P:

لیشام: می‌دانی عزیز، آدم این جور وقت‌ها کم‌حافظگی می‌گیرد. ما هر چه زور زدیم یادمان نیامد که چیزی غیر از تقلب روی میزی نوشته باشیم. حتماً عزیزان ارادت‌مند بنده زحمت این موارد را کشیده‌اند که آن هم جای تقدیر دارد که بعد از این همه سال یکی پیدایش می‌شود و یادآوری می‌کند آن همه شیرینی‌ها و تنبلی‌ها را… ای ول 🙂

لیشام: سلام علیکم و رحمته الله برادر 🙂 آرزوی دوام راه‌های شکمی، آرزوی خوبی است، ممنون P:

لیشام: می‌دانی آرش جان، بعضی دردها هستن که فریاد زدنشان جایز نیست؛ یعنی اگر بخواهی فریادشان بزنی باید حساب تبعاتش را هم بکنی. متوجه هستی که ایشالا؟

لیشام: خیلی خــــــــــــــــــــــــــــوب بود پریسای عزیز :))