لیشام: مطالعه و غور در اقوال و احوال بزرگان هم خوب چیزی است برادر من! که از بخت خوش همگی عالم دینی هم بودند! برای شما همان به‌تر است که در حد کف‌بینی و جادو بماند که اگر جز این باشد و خدای ناکرده مسیر عقل و معرفت بر شما هموار گردد استخوان هر آن چه که ممکن است بنی آدم را حتی به قدر ذره‌ای از تسلط نظام مطیع‌پرور فعلی، برهاند، در جا می‌سوزاندید؛ و چه بسا که پیش از این به قدر کفایت سوزاندید! علی الحساب برای شما همین یک منبع کفایت می‌کند: التَّفهیم لِأَوائلِ صناعه التَّنجیم نوشته‌ی حکیم ابوریحان بیرونی
لینک توضیحش را هم از دانشنامه‌ی حوزوی گذاشتم که بیش‌تر خوش‌حال شوید 🙂
به لطف همان نظام و ساختار که اشاره رفت، غالب توضیحات سایت‌های فقهی، کمابیش این گونه جلوه داده‌اند که مرحوم ابوریحان (در بین منجمین متخلص به استاد) مطلقا اعتقادی به احکام نجومی نداشته‌اند و جد بلیغ نموده‌اند که از خود متن کتاب و گفتارهای مختلف به این دلالت برسند؛ اما نمی‌دانم از چه، زحمت نمی‌کشند و آن جمله‌ها را نمی‌نویسند تا نگاه ایشان به تنجیم، بر سایر خوانندگان و کاوندگان معرفت روشن گردد!
این شیوه‌ی توجیه و مصادره به مطلوب کردن هم عجیب و دور نیست. به هر صورت احوال بسیاری از اندیشمندان و عرفای اسلامی که به ذائقه‌ی عالمان دینی زمان خوش نیامده، در عین حال دشمنی کردن صریح را به صلاح نمی‌دانسته‌اند، سرشار است از این بازی‌ها، سهروردی و عین القضات و حلاج و بسطامی و خرقانی و حتی مولانا.
به تجربه، بحث و جدل با عزیزانی چون شما که چشم و گوش می‌بندند و گزیده‌های شنیده از این سوی و آن سو را ملاک عمل و زندگی خود می‌کنند به معنای واقعی کلمه بی‌هوده است.
ان شاء الله که همگی عاقبت به خیر شویم