لیشام: سلام جناب یواشکی 🙂 ما که نمی‌دانیم مخترعش که بوده ولی هر که بوده، بنده نبودم P: و البته از اولش هم معلوم بود که منظورتان بنده نیست D: به هر ترتیب خوش‌حالیم از آشنایی با شما

پیغامتو گرفتم با سر و جان شتافتم وبلاگتو بخواندم……. ……م

لیشام: سلام و عرض ارادت به کیانوش عزیز و کودکی جان 🙂 ما هم مدت‌ها بود که مفتخر به درک حضور شما نشده بودیم این‌جا و متعاقباً دل‌مان تنگ شده بود برایتان. اوضاع به کام هست که ایشالا؟ اصل حال‌تان که خوب است؟ امیدواریم که در تسلسل شنگولیدن گرفتار باشید P:

لیشام: ممنونم مریم عزیز 🙂
اما در ارتباط با خواب پریشان حضرت فردوسی باید عرض کنم خدمت‌تان که این خواب پریشان از این یکی دو خط نیست قطعاً. ایشان عین همین هزار سال را خواب پریشان دیده‌اند و روی ویبره بوده‌اند. نه از آن که ناخلافانی چون حقیر آمده‌اند از روی توهم گاه و بی‌گاهشان، در حوزه‌ی ادب پارسی رشحات نامربوط از خودشان ول داده‌اند، بلکه از آن روی که ایشان یحتمل دچار عذاب وجدان شده‌اند که کاش عجم زنده نمی‌کردند بدین پارسی که ماحصلش بعد از چند قرن بشود امثال الف نونی که ادب پارسی که سهل است، کلا ادب را به جوراب چپش حساب نمی‌کند چه رسد با باقی ملزومات…
تفو بر تو ای چرخ گردون تفو…

روان تنیده از چکاچک شمشیر

کنون در این میانه جهالت و تزویر

که جامه‌های آدمیان پلشت شهوت قدرت

سزد به دلم آرزوی رویت آفتاب؟

پسین این لیالی بی‌رخ مهتاب؟

****

هلا ای خاطرات روزان کودکیم

و ای یادهای یاران بی‌غم و دل‌شاد

شاید که بودن‌تان در این وادی سوزان

امید واهه‌ای است، خرم و سرسبز

از پس این صحرای تفتیده هر روز

معاش و سیاست و خلاصه اخبار!