لیشام: دست بر قضا تصمیم و نظر و ترجیح ما نیز همین است ولی چه کنیم که یه رییس داریم که تا بی‌کار می‌شه یه حرفی می‌زنه که آدم هر چی هم بخواد بی‌خیال باشه باز نمی‌شه 🙂 ولی جدی جدی تا این پست رو نوشتم کلی پشیمون شدم که چرا باز حرف سیاسی از خودم درکردم ؛)

لیشام: ممنون فرزام عزیز، البته منظور من ریشه‌یابی قضیه نبود که چرا این‌جور هستیم و اگه این‌جور هم نبود، وضع به‌تر می‌شد یا بدتر. بیش‌تر داشتم به وجود چنین پدیده‌ای اشاره می‌کردم در کنار اون فرمایش گران‌قدر حضرت دکتر توی اون لینک آخری‌ها… در مورد فرهنگ و این‌ها هم اجمالا بحث زیاده و به‌تره چاک دهن‌مون رو بیش‌تر از این که هست باز نکنیم. این واقعیتی که من یکی لااقل این کاره نیستم و دوست هم ندارم که باشم…

لیشام: البته شاید ما گاهی به حکم برخی مقتضیات زمانی و مکانی، ناخواسته آهی از خودمان ول بدهیم ری‌را جان، ولی استدلال بنده از این جنس است که: من شنگولم! پس به کسی هم مربوط نیست که هستم یا نیستم!… البته ضمن بذل توجه به خاک‌ساری کامل حقیر به درگاه آن مقام عالی‌قدر ؛)