مـن خیلی زحـمـت کــشیده‌ام تا به خـودم یاد بدم روی کـسی پیش‌داوری نـکـنم! حالا اگــر یـکی (مثلن) با لباسی کـثیف و حالتی ژولیده بیاد جـلوم مـسلم است که نـتیجه‌گیری می‌کــنم این آدم (حداقل) شــلخـته و غیر بهداشتی است… و این رو پیش‌داوری نـمی‌دونـم بـلکه از دید مـن نـتیجه‌گیری است در عین حـال؛ به صـرف این که یک‌نفر در جائی برای خـرج کردن پـول دستش رو نگه می‌داره، حـتی اگر خـودم هـمون خـرج رو خیلی راحـت انجام بـدم… فوراً از طرف مـن مـتهم به خــساست نـمی‌شه…

برگردم به مثال خـودت، آدم مـعتاد رو می‌شـه خیلی مـشخص از حـالاتـش شـناخـت، مـخـصوصـن که تو جامعه‌ای زندگی کـنی که معـتاد زیاد داره… پس این که از ظاهر کـسی بفـهمی که مـعتاده دیگه پیش‌داوری نیـست بلکه نـتیجه‌گیری است

اما درباره مثال دومـت (که از دید مـن با مثال گدای معتاد یکی نیست) الـبتـه که پیش اومـده و دقـیقن هـمون‌جور که نـوشـتی اسباب تـغییر رفـتار هــم هـست، امـا خـود هـمین هـم باز نـتیجه تأثیری است که اون مــشتری با حـرکات و رفتار و گـفتارش روی مـن گـذاشـته…
در کل این‌جا ما یـه چیزی داریم به اسـم “شــیمی”
می‌گـند شــیمی دونـفر اگر باهـم تـطبیق داشـته باشه اون دوتا آدم رو به هـم جـذب می‌کـنه (حالا به عـنوان دوسـت یا هـمسر یا هـمکار، هـمسایه…) و گـر نه اون‌ها از هـم خـوششون نـمیاد (گاهـن بدون هـیچ‌گـونه حـرف و برخـورد خـاصی)

یه وقت هـم برام پیش اومـده که تـوی خیابون یکی رو دیده‌ام که فـقط از ریـختش خـوشم نـیومده (بــدون هـیچ دلیل مـنطقی یا حـتی رد و بدل کـلمه‌ای) که فـکر می‌کـنـم اشاره تـو هـم به هـمین مـوضوع بوده از اول، مـن شـخـصن این رو هـم میندازم گـردن “شــیمی” و فـکر می‌کـنم آدم‌ها بدون این که حــتمن خـودشون هـم مـتوجه باشـند، سـیگنال‌هـائی رو پـخش می‌کـنـند (با حرکات خیلی ساده اعضاء صورت) که جـذب کـنـنده یا دفع کـنـنده هـستند، هـمون سیگنال که مـن رو دفـع کـرده مـمکنه اسباب جـذب شــخص دیگه بــشه (بـدون تأکید روی جـنسیت) و بــعکس… اما در این جا هـم می‌شه به خـودت یاد بدی که هـرچند ظاهر شخص روت تأثیر مـثبت نذاشـته ولی از قـضاوت (پیش‌داوری) درباره اون آدم می‌شه خـودداری کرد و مــن این مسئله رو در بیش‌تر موارد در کـنترل دارم

لیشام: می‌دانی فرزام جان! گاهی که آدم می‌رود توی بحر یک کاری، یادش می‌رود که از جایی به بعد ملزوماتی لازم است، خاصه آن کار یک چیزی باشد در مایه‌های یک کار ارشادی. از جمله‌ی آن ملزومات، دقت نظر است. مثلا همین کار مبارزه با بدحجابی، از آن کارهایی است که بحرش حسابی مستغرق کننده است و بحمد الله، تمامی عزیزان دست‌اندر کار، صاحب نظر.
این که حقیر جسارت کردم و بی آن که دغدغه‌ی فراهم آوردن این ملزومات را در ذهن داشته باشم، وجود بی‌مقدارم را آلوده‌ی این بحر نمودم، نهایت همین می‌شود که یک صاحب نظری مثل حضرت‌عالی هم پیدا بشود و سوتی بگیرد. ببین چگونه مستغرق بودیم که با وجود چند بار دوره کردن متن، این چیز بدین پایه قلمبه از چشم‌مان افتاد.
ممنونم فرزام عزیز 🙂

لیشام: بحث من هم دقیقاً به همین “به دل نشستن” هم اشاره داره. به دل نشستن هم خودش حاصل قضاوت‌های فردی ما می‌شه…

لیشام: این که فرمودین آدم‌ها پیش از این که در این دنیا با هم برخورد داشته باشن، در دنیای دیگه‌ای با هم برخورد داشته‌اند، جای بحث داره. به نظرم به‌تره فرضیاتی از این دست رو وارد بحث نکنیم. شاید بنده به شخصه نظری مشابه با شما داشته باشم ولی قطعاً اکثریت، چنین نظراتی ندارن…

لیشام: سیاوش عزیز، ممنون از این که در بحث مشارکت کردید. منظورم از طرح موضوع، بیش‌تر از این که معطوف به خود افراد نیازمند باشه، معطوف به قضاوت‌های درونی خود ما بود. نه تنها به این افراد بلکه به هر شخص دیگه‌ای که به نوعی با اون ارتباط پیدا می‌کنیم، ارباب رجوع، هم‌کار، رئیس و ده‌ها و ده‌ها نفر دیگه‌ای که توی یه روز ممکنه با اون‌ها برخورد داشته باشیم و به هر دلیل، در موردشون قضاوت کنیم…