لیشام: این که گفتی هم با حال بود کیوان جان :)) در باب این که ایشان به شما چشمک درمی‌کردند قصیده‌ها می‌شود سرود که آن هم از پس امثال من برنمی‌آید. کار کار عبید زاکانی و امثال ایشان است ؛)

لیشام: خوب می‌گیرین نکته‌ها رو P:

ببین من همش به فکر آثار باستانی این مملکتم والا…

لیشام: کاش این مسؤولین مملکتی هم اندازه‌ی شما به فکر شناسایی، حفظ و نگهداری آثار باستانی بودن 🙂

لیشام: معلومه که علاوه بر لواشک و نس‌کافه، تخصص‌های دیگه‌ای هم دارین شما و نم پس نمی‌دین P:

لیشام: دل‌مان سوخت رضا جان! نــــــــــــــــــــازی، نـــــــــــــــــــازی! دعا می‌کنیم برایتان یه پولی هویجوری قلمبه برسد از آسمان، شما با آن یک لپ‌تاپ بخری و با بقیه‌اش هم زن بگیری…
ضمناً در این مواقع می‌گویند ای بسوزد پدر این بی‌پولی! نه این که پدر پول بسوزد! شما که از ما بیش‌تر درس خوانده‌اید این را حتماً می‌دانید که اگر روزی خدای ناکرده پدر پول بسوزد، آن وقت ممکن است که پول هم پدر آدم را که نه، یک جاهای مهمی از آدم را سر بزن‌گاه بسوزاند! همان گونه که هم‌اکنون حقیر از این حیث در رنجم، اساساً…

لیشام: دلم را گرفتاندی با این حرفت پسر. سه چهار شب پیش خواب دیده بودم آمده آن‌جا 🙂 آمریکا. بچه‌های دبیرستان را دیدم. به خاطر ندارم که‌ها بودند ولی سینا ستاری را یادم هست. چیز عجیبی که از آن خواب یادم هست، دل‌تنگی‌ام برای ایران بود. آن قدر این حس قوی بود که گویا از خواب بیدار شده بودم و از این که خواب دیده بودم، خوشحال شده بودم ؛)
عجب روزگاری است کامران عزیز، عجب روزگاری است…