لیشام: اگه بتونم کمکی کنم، در خدمت‌تون هستم…

لیشام: خواهش می‌شود 🙂

لیشام: شما هیچ خودش رو ناراحت نکنین، بنده هم به وضعیت مشابه دچارم ؛)

لیشام: لطف دارین یکتای عزیز 🙂

لیشام: سلام، عارضم به حضور شما که دقیقاً همین طور است که می‌فرمایید ولی ما هر چه از باب گفتگوی تمدن‌ها وارد شدیم که آقا و خانم الاغ عزیز، اگه می‌خواین پرسنلی بندازین بایست تک تک وایسین، به کتشون نرفت که نرفت. هر چی ما می‌گفتیم، اونا می‌گفتن: عر عر! خلاصه این که سرتون درد ندم! آخرش گفتن که: یا هویجوری می‌اندازی یا دیگه خودت می‌دونی، عر عر! ما هم به ناچار این عکسی که مشاهده می‌فرمایین رو به نام عکس پرسنلی انداختیم… نهایتش هم بی هیچ تشکری سرشون رو مثل گاو انداختن و رفتن… دور از جون گاو البته…

لیشام: کیانوش جان! جسارتاً می‌خواستم عرض کنم که نعععععع! شما که به‌تر می‌دونین که ما در دوران خیارکارون چه‌قدر با حضرات بز و گوسپند، حشر و نشر داشتیم D: بنده به ضرس قاطع (!) عرض می‌کنم خدمت شوما که صدای گوسپند بععععع و صدای بز مععععع می‌باشد 🙂 اگه قبول ندارین شما رو به مناظره‌ی تلویزیونی دعوت می‌کنم تا بدون هیچ‌گونه سانسور خبری، ملت در جریان امور قرار بگیرن ؛)
در مورد عدم استفاده از عکس آقایان گوسپند در وبلاگ فخیمه‌مان، باید متذکر شویم که هم‌چنان که مستحضرید ما از انجام هر نوع کاری سیاسی منفور و معذوریم D:

لیشام: تا وقتی که اون‌جا نرفتیم، به گوش من هم نخورده بود 🙂

لیشام: همین‌طوره که شما می‌فرماین! خاصه این که چند نفری هم پای هم‌خوانی باشن ؛)

لیشام: سلام و سلام بر حمزه‌ی عزیز، آقا این چه فرمایشیه؟ وظیفه‌ی بنده بود. بسیار خوش‌حال شدم از آشنایی با شما دوست خوب. از شما چه پنهون که بنده چندین بار ذکر خیر لهجه‌ی شیرین شما رو توی خونه گفتم 🙂 مشتاقانه منتظر شنیدن مجدد صدای شما هستم. به امید دیدارهای بعدی 🙂