لیشام: قربان امیر و شکیلای عزیز 🙂 ننوشتن‌مان از این نیست که کسی یا چیزی را بترکانیم. از این است که خودمان مدتی است ترکیده‌ایم و نه از آپاندیس و نه از متشابهات آن؛ از فرط زندگی ترکیده‌ایم؛ از خوشی و شادی 🙂
مشتاقیم به دیدار شما 🙂

باد را باید که ول میداده ای
ور نه همچون بلبل بی باده ای

نفحه باد است کان جان میخرد
حالت قبض و عبوسی میبرد

هین تو گر آگاهی و هم هوشیار
آبگوشت پر نخود با خود بیار

تا نماید روده ات هم حال خود
از درون خود گشاید بال خود

پر بگیرد بوی بادش در هوا
تا نماند دشمنی نزدیک، جا

از همین باشد که بعد از این عمل
باد بسیار است حاصل زین عمل

هر به ساعت دکترت میپرسدت
از مقادیری که بادت بایدت

کای تو بیمارم ز ..ونت باد کو؟
بوی هاش دو اس ز تو آزاد کو؟

هی تو باید باد بسیاری دهی
تا مجوز گیری و راهی شوی

ور نه دور از جان زبان بنده لال
جای بی ربطت بکرده ارتحال

الغرض حال شما مغز است و اصل
از برای این حقیر می پرست

من خوشم که اکنون که تو آسوده ای
درد آپاندیس را فرسوده ای

خرم و شادان بوی در روزگار
بادپرداز نفیس زرنگار

لیشام: ای برادر تو همه اندیشه ای
زین سبب در باد گفتن پیشه ای
با باد باید زندگی، چون حزب باد
حزب باد آری، همه پاینده باد
باد پرورد تنعم بوده ایم
آشنا داند که ما چون “بو” ده ایم
این که بر باد استوار این مرز و بوم
من چرا از باد بیزاری بجوم
باد خوب است چه ز دولت چه نخود
مفت دولت باد باد و مفت خود
الغرض با باد باید، هوشمند
جمله مردم پای بند این کمند
هر یک از سویی به باد آویخته
در رها دادن همه فرهیخته
…
بقیه را هم نرسیدم بگویم ؛)

در ضمن یکی از دوستان سایتی داره که فکر کنم بدتون نیاد ببینینش. شما رو هم به اون معرفی کردم. به قول دوست بالایی (حمیدرضا) اونم مثل شما مهندسه ولی استعدادش حرام شده.

http://rozanha.blogsky.com