لیشام: ما چاکر دوستان نان پرشن شما هستیم، اما دور این یه رقم خیط بکش، ایشالا هویجوری رستگار می‌شن اوشون ؛)

لیشام: ارادت‌مندیم و معترفیم به فرمایش شما. بزرگ‌واری شماست کیانوش عزیز 🙂

لیشام: مرسی کاوه جان از تذکر خشخاشیتان 🙂 شما یک اف پنج یا به قول خودتان کنترل پلاس اف پنج حواله‌شان کنید ردیف می‌شود. می‌بوسیمتان بوسیدنی

لیشام: با توجه به یادداشت شما و خدایار و چند نفر دیگه از دوستان به نظرم رسید که نظر شخصی خودم را نسبت به موضوع بگم.
خیلی از مناسبت‌ها، چیزی نیستن جز قراردادهای انسانی. هویت‌شون حاصل از اجماع آحاده. نمی‌تونم شأنی مقدس براشون قایل بشم.
این نگرش، برای بنده اغلب موضوعات این چنینی رو شامل می‌شه، از ملیت و قومیتم گرفته تا مناسبتی مثل ولنتاین یا سپندارمذگان. حالا این که چه طور پیش خودم حساب و کتاب می‌کنم، قطعاً یه موضوع شخصیه و برای استدلال در این باب، محلی از اعراب قایل نیستم. این نگرش چیزی جدای از جهان‌بینی‌ام نیست. ممکنه که ابعادی از قضیه رو ندیده باشم که اگه قراره ببینم، به موقعش خواهم دید.
همون‌طور که گفتم، هر بهانه‌ای برای شادی و به خصوص سهیم کردن دیگران در شادی در ذات خودش برای من قابل احترامه، خاصه مناسبت‌هایی که اغلب مردمان در برگزاری‌شون اتفاق نظر دارن. بنا بر این اگه به من باشه ـ که برای خودم هست ـ ترجیح می‌دم که هم ولنتاین رو جشن بگیرم و هم سپندارمذگان رو، هم کریسمس و شب یلدا رو و هم نوروز رو. این روی‌کرد رو با هیچ کدام از وجوه انسانی خودم نه تنها در تضاد نمی‌بینم بلکه برای حقیر، مؤید اون‌ها هم هست.
این که آدم بخواد چیزی رو بپذیره یا نه، باید نگاه کنه ببینه مبدأ مختصاتش رو کجا می‌گیره…

لیشام: خدایار عزیز، اون چیزی که نوشتم نقل حرف دیگران بود. شما که ما رو می‌شناسی چرا این حرف رو می‌زنی. می‌دونی که اصولاً این طوری نمی‌بینم قضیه رو…
البته ما هم‌چنان ارادت‌مند قاط زدن‌های خرکی شما هستیم…

لیشام: این چه فرمایشیه کیانوش جان، شما صاحب خونه‌اید 🙂

لیشام: سلام و سلام به روزبه عزیز 🙂 حقیقت اینه که بیش‌تر از اون که ناز داشته باشم بدشناسم. مثلا اون شب که شما خونه‌ی حامد بودین من دیر رسیدم و سعادت زیارت حضرت‌عالی رو از دست دادم. شیرینی خورون فوق فرهنگ و سوده هم که شما نبودین ؛) به هر ترتیب اساسا ارادت‌مندیم 🙂
بنده زیاد بلد نیستم با ویکی پدیا کار کنم. اما چشم! سر فرصت یه سری بهش می‌زنم. ممنون از راه‌نماییت 🙂

لیشام: همین قدی که گرفتی قضیه رو کافیه، ای ول ؛)