لیشام: دیدی نوشتیم آخر؟ چرخ گردون این یکی دو ماه بدفرم گرداند ما را، همچنان که شما را و هر که دلش برای ایران و ملتش می تپد، کم و بیش. از تک و تا افتاده بودم و دستم به نوشتن نمی رفت. درد روی درد تل انبار شده بود و از سوی دیگر وظایف زندگی هم که تعطیل شدنی نیستند. فرصتی باقی نمی ماند که ذهن متمرکز کنیم و چیزی بنویسیم که حرفی داشته باشد برای گفتن. به هر ترتیب با تأخیر فراوان نوشتیم و سپاس از این که یادی از ما می کنید 🙂

دسـتمو ول کن
جلومو نگیر