لیشام: سلام و سلام به ری‌رای عزیز دوست بزرگ‌وار و معلم خوبم 🙂 همیشه بنده رو شرمنده کردین. من هم برای شما و عزیزان‌تان سالی سرشار از نیکی رو آرزو دارم

لیشام: سلام بهار عزیز و بسیار ممنونم 🙂 من هم برای شما و عزیزان‌تان به‌ترین‌ها رو آرزو دارم

سال نوتان به میمنت آغازهای سال آینده و ادامه‌ی آغازهای سال رونده پر از شادی و پیروزی

پ.ن:
سخت نوشتمش!

لیشام: سلام سوده‌ی عزیز 🙂 ممنونم. به خصوص با این همه سختی که کشیدین P:

لیشام: ممنون کیانوش عزیز 🙂 من هم برای شما و خانواده‌تون سالیانی سرشار از نیکی رو آرزو دارم. شاد باشی…

ثانیاً البته که لولو لولو خورخوره نیستید!

و ثالثاً منظورتان از غیب و پرده را درک نمی‌کنم.

در گزینه اول که جناب کاوه داد سخن داده‌اند و بنده فقط عرض کنم که ایشان مخفف‌های دیگری هم دارند من جمله مشنگ ـ قشنگ و خ خ خ و… که بیش‌تر از الف نون حق مطلب را ادا می‌کنند… لام شین خیلی حال داد به این بابا که صرفاً گفت الفنون

در مورد گزینه دوم هم که عرض شود: به به از این هوش و استعداد وافر شما در رمزگشایی و رمزگذاری و آشنایی با اساتید برتر دانشکده و دانشگاه علم و صنعت… شخصاً از این که این‌قدر اعتماد به نفس دارید و مدت‌هاست در پرده، سخن از عالم غیب می‌گویید مفتخرم… حالا دور هم بودیم… لولو لولو خورخوره که نیستیم ما…!

لیشام: دعا می‌کنیم که در سال جدید، به نحو مقتضی، آن پایه‌ی بلند بخورد توی سرش و بعد هم برود توی پاچه‌اش…

لیشام: سلام میثم جان. با این روی‌کردت موافقم اما نشدنی می‌بینمش. چرا؟ به یک دلیل ساده: مشک آن است که خود ببوید. اگر خوش‌بینانه فرض کنیم که مشک هستم و در تلاشیم که بو بدهیم، خواهیم داد بویی که کل سیستم ایران در حال حاضر از خودش در می‌کند، بوی مشک‌واری نیست و چه بسا که ناخوشایند است. زمانی یک حرکت اثر بخش است که باقی اجزای سیستم هم به آن بیاید و بالعکس. حالا گیرم که دو تا فیلم خوب ساخته شد. دو تا کمیک استریپ هم از خودمان ول دادیم. کلی قهرمان ورزشی ساختیم و به دنیا معرفی کردیم. کلی دانشمند پرورش دادیم و صادر نمودیم. آخرش چه؟ وقتی که جهانیان حرف‌هایی می‌بینند از ما که با عمل‌مان یکی نیست. می‌گوییم ما اولین منشور حقوق بشر را داشته‌ایم، پس اثرش کجاست در سیستم کشور؟ می‌گوییم مردمان متمدن و با فرهنگی هستیم، پس جلوه‌اش کجاست در رفتارهای اکنون ما به خصوص در سایر ممالک راقیه و غیر راقیه؟ مهم نیست چه بوده‌ایم، مهم آن است که چه هستیم و چه می‌نماییم. این می‌شود که جسارت آن را می‌یابند که در مورد گذشته‌مان هم دروغ بگویند. وضعیت حال که روشن است برای‌شان چون خودمان هم با حرف‌ها و کارهامان به اندازه‌ی کافی خودمان را نشان داده‌ایم. نیاز نیست هزینه کنند تا امروزمان را خراب کنند. به اندازه‌ی کافی خراب هست و خراب‌تر هم می‌شود. همین گذشته‌مان مانده بود که آن هم می‌بینید که چه‌ها که نمی‌کنند.
متأسفانه در حال حاضر، فرهنگ ایرانی به معنای عام مفهومی ندارد. چیزی نیست که بشود از آن دفاع کرد. واقعیت آن است که ترکیب ناراست جامعه و فرهنگ و سیاست و اقتصاد و و و و همه و همه وضعیتی ناموزون و نامبارک است، ترکیبی که حداقل بنده به این زودی‌ها ستاره‌ی امیدی در افق تاریکش نمی‌بینم…

عیدتان هم مبارک؛ ان شاءالله سال پرباری در پیش داشته باشید.

لیشام: سال نو شما هم مبارک محمد عزیز 🙂
نه تنها عیبی ندارد بلکه خیلی هم با مزه است و مایه‌ی سرور و نشاط 🙂
بامزه نیست که مخفف اسم یکی بشود “ان” این یکی بشود “لش” و آن دیگری بشود “مف”؟ :)) باور کن که تا حالا دقت نکرده بودم که مخفف اسمم عجب چیز توپی می‌شود و چه‌قدر هم به خودم می‌آید P:
البته مطلقا قصد جسارت نداشتم محمد جان ؛) و امیدوارم این قدر از من بدانی که درست است گاهی شیطنت‌هایی می‌کنم اما اصولا اهل این نیستم که بخواهم به چیزهای مسخره‌ای از این جنس بخندم و اسباب مضحکه کنم.
اما این که چرا علاقه‌ای به تکرار نام ایشان ندارم، ساده‌ترین و البته مهم‌ترین دلیلش این است که دوست ندارم بعد از مدتی که نام مبارک‌شان به کرات در این جا تکرار شد، حضرات سرچ اینجین‌ها این جا را هم در فهرست جستجوهاشان نمایش دهند 🙂 بنابر این تا اطلاع ثانوی ایشان برای ما همچنان الف نون خواهند بود ؛)