لیشام: نیما جان! قطعاً قصد من از نوشتن این مطالب صرفاً شنیدن نظرات موافق نبوده. ممنون از این که نظرت رو گفتی. لزومی هم نداشت این قدر از خودت تعارف در کنی. باز هم اگه مطلبی به ذهنت می‌رسه که می‌تونه از منظر دیگه‌ای به موضوع نگاه کنه، خوش‌حال می‌شم که این جا هم نقلش کنی.
اگه نظر شخصی من رو هم نسبت به نکاتی که نوشتی بخواهی، باید بگم که تا حدودی با این که رسیدن به تزکیه می‌تونه یه انگیزه باشه برای شرکت در مراسم عزاداری، خاصه بین ما مسلمون‌ها موافقم، اما یه نکته‌ی دیگه هم در کنارش باید دید که در حرف‌هام هم بود. زمانی این شرکت کردن‌ها با توجه به اون انگیزه مؤثره که اون رو در چرخه‌ی سایر مکانیزم‌ها دید. نمی‌تونم بپذیرم که عزاداری به عنوان یک سیستم مجرد، در نظام تزکیه‌ی ما مؤثره (جوری که الان مردم می‌بینن که مثلا اگه یه قطره اشک در مراسم عزاداری امام حسین ریخته بشه، همه‌ی گناه‌های آدم پاک می‌شه و قس علی هذا)

لیشام: یعنی این‌قدر نثر من بده؟؟؟ البته بای دیفالت بنده به نام خودم کامنت می‌ذارم. گمونم تا حالا دو یا سه بار به دلایلی ناشناس کامنت گذاشتم ؛)

لیشام مهربون تولدت با تاخیر مبااااااارک
الان لپام گلی شد

لیشام: ممنونم سحر عزیز 🙂

لیشام: سلام زهرای عزیز. گفته‌ی شما به نکته‌ای غیر از آن چه که گفتم اشاره دارد. این که انسان ارتباط معنوی داشته باشد با کسی که سال‌ها پیش ترک حیات گفته و اثر آن ارتباط را بفهمد، بحث دیگری‌ست همچنان که بنده چنین ارتباطی را بین خودم و جناب حافظ می‌بینم. صد البته در این حوزه نیز هر کسی از ظن خود یار است. باز معتقدم که اگر اثر این ارتباط چیزی باشد جز اصلاح زندگی، احتمال آن هست که اشکالی وارد آمده باشد.

لیشام: ممنون محمد عزیز 🙂 ایشالا برای همه

لیشام: اسفندیار مملکت که این باشه، وای به حال خدایار و رئیس‌جمهورش P:

لیشام: شما به بزرگ‌واری خودتون ببخشید کیانوش جان 🙂 ایشالا در اسرع وقت اطاعت امر خواهد شد ؛)