انتخاب صفحه

تب نوشت

۱ مرداد ۱۳۸۴ | دسته‌بندی‌نشده | ۸ دیدگاه

هر لحظه جان می‌دهم و باز … زاده می‌شوم …

انگار که نه انگار نسبتی باشد میان من و این همه گذشته …

انگار آن چه که هستم، اولین بارِ بودنم است …

و لذت این همه تازگی سرشارم می‌کند، مستم می‌کند، دیوانه‌ام می‌کند …

از این که ابرهای قلمبه از آسمان نمی‌افتند متعجبم و هنوز

حسرت دیدن بستنی قیفی دست بچه‌ی همسایه، آتشم می‌زند …

باورم نمی‌شود خون جاری از انگشتانم را

و به سختی به یاد می‌آورم که کار، کار گل سرخی است

که ناخواسته، نوازشش کردم …

چه ساده مرا امید باران می‌گیرد،

حتی به دیدن این همه ابر سترون …

۸ دیدگاه

  1. مژده

    چه ناز…

    پاسخ
  2. ن

    سخت جانی هم نعمتی ست بس عظیم که به هر کسی عطا نشده!

    پاسخ
  3. کاوه

    همونی که خدایار گفت (بالاخره لابد یک جایی گند قلابی بودن آدم درمیاید.)

    پاسخ
  4. nahid

    دلم گرفت وقتی خوندم. چه بی‌درد می‌شود جهان وقتی برگ اتفاقی ساده می‌شود تا به خاک می‌افتد

    پاسخ
  5. sahar

    خیلی خوب بود!خوشحالم که اینجا رو می خونم!

    پاسخ
  6. rira

    ..اودر فضای خود/چون بوی کودکی/پیوسته خاطرات معصومی را/بیدار میکند/او مثل یک سرود خوش عامیانه است/سرشار از خشونت وعریانی/اوباخلوص دوست میدارد/ذرات زندگی را/ذرات خاک را/غمهای آدمی را/غمهای پاک را/او باخلوص دوست میدارد/یک کوچه باغ دهکده را/یک درخت را/یک ظرف بستنی را/یک بند رخت را…..

    پاسخ
  7. navid

    و هنوز نان گندم خوب است و هنوز آب می‌ریزد پایین اسب‌ها می‌نوشند… خیلی خوب بود بابایی!

    پاسخ
  8. خدایار

    قشنگه | (قشنگ یعنی تعبیر عاشقانه اشکال)

    پاسخ

دیدگاهی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *